Podcast EP #1 In gesprek met Henk Smaling over Soefisme

In deze episode spreek ik met Henk Smaling: trouwambtenaar, ritueelbegeleider en actief binnen het Soefisme.
Soefisme is de religie van het Hart; Van oorsprong is het de mystieke tak van de Islam, en de huidige vorm – het universeel Soefisme- is een overstijgende vorm, toegankelijk voor iedereen met of zonder religie (je kunt dus bijvoorbeeld alleen Soefi zijn, maar ook Boeddhist én Soefie).
Voor Henk gaat het er met name om dat je de uiterlijke wereld even loslaat, naar binnen gaat en ervaart wie jij als mens in wezen bent. Het gaat om innerlijke groei en je essentie ontmantelen. Hierbij is de beleving belangrijker dan uitleg van de woorden. Verbinding met jezelf, de ander en met ‘De ene geest van leiding’ is hierbij essentieel. En het Soefisme is daar natuurlijk niet uniek in; ieder zoekt hierin zijn eigen vorm.

Ontleen jij status aan druk zijn?

Druk druk druk… je hoort niet anders dan dat om je heen. En natuurlijk, we hebben het druk, ik ook. We plannen de dag vol met afspraken en we ‘moeten’ van alles van onszelf. Maar druk zijn is ook maar een gevoel. Ik ken ook mensen die misschien 10% doen van wat ik doe op een dag. Toch hoor ik ook hen zeggen dat ze druk zijn. En dat ervaren ze dan ook zo.

En soms lijkt het wel of mensen er status aan ontlenen. Hoe drukker hoe belangrijker, hoe ‘geslaagder’ in het leven. Want als je het niet (zo) druk hebt, dan hoor je er niet bij. En misschien is het zelfs zo’n gewoonte om -als iemand vraagt hoe het met je gaat – te antwoorden: druk…. dat het wel een automatisme lijkt.

En ik herken het wel. Jaren geleden had ik een periode dat ik niet lekker in mijn vel zat. Als mensen vroegen: Hoe gaat het met je, antwoorde ik steevast: mmm, gaat wel. Totdat ik mezelf op een dag betrapte op het volgende. Het ging al weer een tijdje goed en ik had veel energie en overal weer zin in. En terwijl ik nog niet gezegd had: “mmm, gaat wel”, realiseerde ik dat het niet de waarheid was. Want het ging wél goed met me. Ik was kennelijk zo geconditioneerd dat ik mijn standaard antwoord gaf. En waarom? Omdat ik er niet bij nadacht? Omdat ik onbewust mijzelf misschien had wijsgemaakt dat dat een bepaalde status, aandacht op zou leveren?
Zo is het ook met druk zijn. Ook al zijn we druk, als we steeds maar antwoorden ‘druk’, dan wordt dat ook een werkelijkheid. Dan geeft dat een bepaalde druk, een bepaalde onrust. Terwijl je ook druk kunt zijn zonder dat het als ‘druk zijn’ voelt. Je gaat dan heel anders om met het concept ‘druk’. Je bent druk maar ervaart wel innerlijke rust.

INNERLIJKE RUST
En nu is het natuurlijk de kunst om ook echt rust te ervaren. Innerlijke rust; rust als een staat van ZIJN. En dat komt je niet aanwaaien, daar zal je aan moeten werken. Het begint met inzicht in je zelf; met acceptatie van jezelf. Want juist het niet accepteren van wie we zijn levert de meeste onrust op. Wij vinden dat we perfect moeten zijn, dat we alle ballen in de lucht moeten houden. In je bedrijf, op je werk, als ouder, als partner, als vriendin…. Noem maar op. Dat alleen al is zo’n grote bron van onrust. Dat houdt ons (onbewust) de hele dag bezig. Dat kost energie en draagt bij aan het gevoel van druk zijn.
Ga voor jezelf eens na in hoeverre jij jezelf accepteert en op welk gebied je jezelf toch weer bekritiseerd. En stel dan jezelf de vraag of jouw oordelen over jezelf ook werkelijk kloppen….

Liefs Jeanine